เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันศุกร์ที่ ๑๒ มิถุนายน ๒๕๖๙

เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันศุกร์ที่ ๑๒ มิถุนายน ๒๕๖๙

​

 

วันนี้ตรงกับวันศุกร์ที่ ๑๒ มิถุนายน พุทธศักราช ๒๕๖๙ พระสรีรสังขารของสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ยังไม่ทันจะได้รับการถวายพระเพลิง ทางสำนักพระราชวังก็ประกาศข่าวที่พสกนิกรทุกคนรู้สึกเหมือนโดนควักดวงใจไปอีกครั้ง ก็คือสมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าพัชรกิติยาภา นเรนทิราเทพยวดี กรมหลวงราชสาริณีสิริพัชร มหาวัชรราชธิดา ซึ่งประชวรเข้าโรงพยาบาลตั้งแต่ปีที่แล้ว ได้สิ้นพระชนม์ลง เมื่อเวลา ๑๙.๔๘ น. เมื่อคืนนี้ ขอดวงพระวิญญาณเสด็จสู่สวรรคาลัย พสกนิกรทั้งหลายน้อมส่งด้วยความอาลัยอย่างยิ่ง

กระผม/อาตมภาพได้มีโอกาสพบพระองค์ท่านครั้งสุดท้าย เมื่อเสด็จไปงานฉลองอุโบสถไม้วัดศรีเกษตราราม อำเภอศรีสวัสดิ์ จังหวัดกาญจนบุรี กระผม/อาตมภาพทำหน้าที่เจริญชัยมงคลคาถา พระองค์ถวายผ้าไตรมา ๑ ชุด ยังได้ใช้ฉลองพระเดชพระคุณจนถึงทุกวันนี้ กุศลบารมีใดที่พระองค์ท่านสมสร้างมาด้วยดีตั้งแต่ต้นจวบจนบัดนี้และกุศลบารมีใดที่กระผม/อาตมภาพสร้างสมมาด้วยดีตั้งแต่ต้นจนบัดนี้ จงรวมกันเป็นตบะเดชะ พลวปัจจัย ขอให้ช่วยส่งดวงพระวิญญาณของพระองค์ท่านเสด็จสู่สวรรคาลัย ตามวาสนาบารมีที่สร้างสมมาด้วยเทอญ

สำหรับวันนี้กระผม/อาตมภาพเดินทางไปยังมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ถนนพหลโยธิน หมู่ที่ ๑ ตำบลลำไทร อำเภอวังน้อย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เพื่อรับหนังสือแต่งตั้งเป็นที่ปรึกษาหลักสูตรประกาศนียบัตรการบริหารกิจการคณะสงฆ์ ซึ่งมีตัวย่อว่า ป.บส.

เมื่อไปถึงก็ได้เวลาฉันเพลพอดี ทางเจ้าหน้าที่นำไปนั่งที่โต๊ะแรก ร่วมฉันเพลกับท่านเจ้าคุณอาจารย์สุทิตย์ - พระสุธีรัตนบัณฑิต (สุทิตย์ อาภากโร ป.ธ. ๗) เจ้าอาวาสวัดสุทธิวราราม คณบดีบัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย และท่านเจ้าคุณชำนาญ - พระศรีวัชรศาสตรบัณฑิต, ดร. (ชำนาญ มหาชาโน ป.ธ.๙) รองอธิการบดีฝ่ายประชาสัมพันธ์และเผยแผ่ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย

ระหว่างที่ฉันอยู่ ท่านเจ้าคุณชำนาญก็ปรารภว่า "หลวงพ่อเล็กมาร่วมงานของส่วนกลาง มากกว่าอาจารย์ส่วนกลางหลายท่านเสียอีก นี่เดินทางมากี่ชั่วโมงกันแน่ ?" กระผม/อาตมภาพก็เรียนท่านไปว่า "ถ้าออกจากวัดท่าขนุนก็ประมาณ ๕ ชั่วโมง ถ้าหากว่าออกจากวัดอุทยานก็ประมาณชั่วโมงเศษ แล้วแต่ว่ารถจะติดมากหรือน้อย" ท่านเจ้าคุณอาจารย์สุทิตย์ ซึ่งเคยสอนกระผม/อาตมภาพมา ตั้งแต่ยังเป็นพระมหาสุทิตย์ อาภากโร ป.ธ.๗ ก็ปรารภว่า "หลวงพ่อเล็กเสียสละให้กับทางมหาวิทยาลัยทุกอย่าง แม้กระทั่งหลักสูตรอื่นหรือว่าคณะอื่น ซึ่งตนเองไม่ได้สังกัดก็ช่วยเขาทั่วไปหมด"

 

กระผม/อาตมภาพจึงได้เรียนถวายท่านเจ้าคุณอาจารย์ว่า "สิ่งหนึ่งประการใด ถ้าหากว่าทำเพื่อประโยชน์ในการศึกษาคณะสงฆ์ กระผมยินดีช่วยเหลือเต็มที่ เนื่องเพราะว่านอกจากเป็นการวางรากฐานต่าง ๆ ให้กับพระภิกษุสามเณรของเราแล้ว ต่อให้ท่านทั้งหลายสึกหาลาเพศไป การสึกหาลาเพศไปเป็นฆราวาสที่มีความรู้ ก็ยังดีกว่าสึกหาลาเพศไปเป็นฆราวาสโดยไม่มีความรู้เพิ่มเติมอะไร" ทุกท่านคุยกันไปก็ฉันเพลกันไป

เมื่อเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็ได้เข้าไปรอถวายการต้อนรับท่านเจ้าประคุณสมเด็จพระมหารัชมงคลมุนี (ธงชัย ธมฺมธโช) กรรมการมหาเถรสมาคม เจ้าคณะใหญ่หนกลาง ซึ่งพระเดชพระคุณท่านเจ้าคุณอาจารย์พระพรหมวัชรธีราจารย์, ศ.ดร. (สมจินต์ สมฺมาปญฺโญ, ป.ธ. ๙) อธิการบดีมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัยเมตตาให้นั่งข้างท่าน จึงกลายเป็นว่าตัวกระผม/อาตมภาพนั้นไปอยู่ใกล้ตาของท่านเจ้าประคุณสมเด็จเจ้าคณะใหญ่หนกลาง

เพียงแต่ว่าท่านได้ปรารภถึงเรื่องของการได้พบกับครูบาอาจารย์ทางสายปฏิบัติสมัยก่อน ซึ่งที่กล่าวถึงมากก็คือหลวงปู่ทิม อิสริโก (พระครูภาวนาภิรัต) วัดละหารไร่ จังหวัดระยอง โดยที่บอกว่าจากที่ท่านเองเป็นพระใหม่ไม่รู้ความอะไร ได้ยินว่าหลวงปู่ทิมมีชื่อเสียงโด่งดังก็เดินทางไปหา ไม่รู้ว่าหนทางลำบากถึงขนาดนั้น ต้องต่อรถตั้ง ๔ ต่อ ๕ ต่อกว่าจะไปถึงวัด ไม่เหมือนกับสมัยนี้ที่เดินทางสะดวกสบาย ทุกอย่างอะไรก็กลายเป็นง่ายไปหมด แต่กลายเป็นว่าครูบาอาจารย์ที่เป็นหลักให้กับทางพระพุทธศาสนาของเรากลับลดน้อยถอยลง

กระผม/อาตมภาพไม่กล้าเรียนถวายท่านเจ้าประคุณสมเด็จหนกลางว่า "ก็เพราะความสะดวกสบายนี่แหละครับ เมื่อคนเราติดสบายไม่ยอมลำบาก จิตใจที่จะมุ่งมั่นต่อสู้ก็ลดน้อยถอยลง โอกาสที่จะทำอะไรจนกระทั่งสำเร็จเป็นผลสำหรับตนเอง และกลายเป็นสิ่งที่สามารถเป็นที่พึ่งแก่ญาติโยมจึงมีน้อยลงไปด้วย"

 

ครั้นได้เวลา ท่านพระครูวิโรจน์กาญจนเขต, รศ.ดร. รองคณบดีฝ่ายวิชาการคณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ก็เข้ามากราบเรียนท่านเจ้าประคุณสมเด็จว่าทุกอย่างพร้อมแล้ว พวกเราจึงเดินไปส่งท่านขึ้นสู่พิธีกรรมพิธีการต่าง ๆ ตามที่พิธีกรได้นำเสนอ

กระผม/อาตมภาพความจริงเป็น ๑ ใน ๓ บุคคลที่จะต้องไปรับหนังสือแต่งตั้งเป็นที่ปรึกษาหลักสูตรประกาศนียบัตรการบริหารกิจการคณะสงฆ์ แต่ปรากฏว่าหลวงพ่อเจ้าคุณโม่งของกระผม หรือว่าพระเดชพระคุณพระราชวชิรมงคลวิสิฐ (อาทิตย์ สิริวฑฺฒโน) เจ้าคณะจังหวัดสระบุรี ไม่ทราบว่าติดภารกิจอะไร ไม่ได้มาในครั้งนี้

กระผม/อาตมภาพจึงกลายเป็นคนแรกที่ต้องไปยืนรอพระเดชพระคุณท่านเจ้าประคุณสมเด็จหนกลาง เนื่องเพราะว่าต้องรอทางท่านอาจารย์รศ.ดร.สุรพล สุยะพรหม ขานชื่อจึงเข้ารับหนังสือแต่งตั้งตามลำดับ ด้วยการที่การขานชื่อมีการล่าช้ากว่าการเดิน จึงต้องไปยืนอยู่ต่อหน้าท่านเป็นเวลานานทีเดียว..!

ครั้นรับหนังสือแต่งตั้งแล้ว กระผม/อาตมภาพก็ขออนุญาตเดินทางกลับที่พัก เนื่องเพราะว่าจะต้องเตรียมตัวในการเดินทางไปยังซินเจียงตะวันตก ตามที่ลูกกิฟท์ (นางสาวอันตรา ลักษณะ) เจ้าของบริษัทเติมเต็มทราเวล ได้นิมนต์เอาไว้ โดยตอนนี้ก็ยังไม่ได้จัดเตรียมอะไรลงกระเป๋าเลย เพราะว่าเป็นคนตัวเบา แค่คว้าชุดที่ใส่ยัดลงไป มีสตางค์พอเป็นค่ารถติดตัวก็ไปได้แล้ว..!

ในเรื่องของการเดินทางไปต่างประเทศนั้น บางคนอยู่ในลักษณะเห็นเป็นเกียรติประวัติส่วนตัว แต่กระผม/อาตมภาพเดินทางไปนั้น บางทีภาระหน้าที่ต่าง ๆ ช่วงเดินทาง มากกว่าตอนที่อยู่วัดเสียอีก โดยเฉพาะถ้าเป็นสถานที่ใหม่ ๆ สิ่งทั้งหลายทั้งปวงทั้งที่มองเห็นและมองไม่เห็น บางทีก็ประเดประดังกันเข้ามา สามารถบอกกล่าวให้ทุกท่านฟังได้ ก็จะบอกกล่าวให้ ถ้าไม่สามารถบอกกล่าวให้ทุกท่านฟังได้ ก็ได้แต่เก็บเอาไว้ในลักษณะ "หวานอมขมกลืน"

 

แต่งานนี้ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร เนื่องเพราะว่าพระสหายก็คือ "หลวงปู่ไห่ทง" ที่เคยปรารถนาพุทธภูมิมาด้วยกัน ปกติท่านก็จะมารับตั้งแต่ต้นทาง ครั้นไปถึงซินเจียงแล้ว ก็ยังอยู่ภายใต้การดูแลของ "ท่านอูฐ" ซึ่งถือว่าเป็นพรรคพวกเพื่อนฝูงกันมาตั้งแต่อดีตกาลนานโพ้นโน้น สมัยที่กระผม/อาตมภาพยังเกิดอยู่ในบริเวณนั้น..!

ก็ยังรู้สึกเสียดายอยู่ว่าตนเอง ทั้ง ๆ ที่มีโอกาสแต่ว่าก็ไม่ได้มีโอกาสศึกษาในเรื่องของหลักธรรมใด ๆ เลย สู้ "ท่านอูฐ" ก็ยังไม่ได้ เพราะว่าท่านเกิดมาในแวดวงอิสลามแท้ ๆ แต่ว่าเป็นบุคคลที่ละอายชั่วกลัวบาป แม้กระทั่งการฆ่าสัตว์ก็ยังไม่ยอมแตะต้อง ท่านจะสามารถกลายเป็นเจ้าที่เจ้าทางที่พึ่งของบุคคลจำนวนมากมายมหาศาลอย่างในปัจจุบัน ก็ไม่ถือว่าเป็นเรื่องแปลก เพราะว่าสั่งสมคุณงามความดีเอาไว้มากมายขนาดนั้น

ก็คือสิ่งที่ท่านทำ โดยเฉพาะการละหมาดวันละ ๕ ครั้งนั้น ความจริงก็คือการสร้างสมาธิแบบเดียวกับการที่เราท่านทั้งหลายสวดมนต์ทำวัตรนั่นเอง เพียงแต่ว่าท่านเองไม่สามารถที่จะรักษาสมาธิให้ทรงตัวเอาไว้ได้ จึงไม่ได้ไปเกิดเป็นพรหมตามกำลังสมาธิของตน หากแต่ว่าหล่นอยู่แค่ชั้นจาตุมหาราชตามบุญวาสนา แต่ก็ยังดีว่าเมื่อมีบุคคลคุ้นเคยเป็นเจ้าถิ่นอยู่ กระผม/อาตมภาพไปถึงก็น่าจะไม่ยากลำบากอะไรนัก

โดยเฉพาะการไปครั้งนี้เป็นคณะเล็ก มีบุคคลผู้ร่วมทางไปรวมแล้ว ๑๐ รูป/คนเท่านั้น น่าจะได้รับความสะดวกคล่องตัวตลอดระยะเวลา ซึ่งอยู่ยังสถานที่นั้น เรื่องราวต่าง ๆ จะเป็นอย่างไรก็ขอให้ทุกท่านคอยติดตาม จากเสียงธรรมจากวัดท่าขนุนตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป

สำหรับวันนี้ก็ขอเรียนถวายพระภิกษุสามเณรของเรา และบอกกล่าวแก่ญาติโยมแต่เพียงเท่านี้

พระครูวิลาศกาญจนธรรม, รศ.ดร.
เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน
วันศุกร์ที่ ๑๒ มิถุนายน พุทธศักราช ๒๕๖๙
(ถอดจากเสียงเป็นอักษร โดย เผือกน้อย)